เปิดฉากโรงยิม
โรงยิมแห่งนี้ควรเป็นสถานที่ฝึกฝนหยาดเหงื่อและความมุ่งมั่น...
แต่สำหรับชมรมวอลเลย์บอลหญิง ม.4
มันคือศูนย์รวมความกาวขั้นสุด
ทุกคน!
ฟังทางนี้!
เป้าหมายของเราคือ
การไปแข่งระดับประเทศ!
เราจะทุบทุกทีมให้แหลกคามือ!
กรน... กด ๆ ๆ
ไม่มีเสียงเฮตอบรับแม้แต่คนเดียว
การซ้อมที่ไม่เหมือนการซ้อม
องศาแขน 45 องศา!
แรงลมพัดจากทิศเหนือ!
ทฤษฎีเป๊ะ แต่ลูกบอลไม่เห็นด้วย
ฟิ้วววว!
โอ๊ย!
บอกแล้วไงว่าให้ใช้มือ
ไม่ใช่ใช้สมองเซ็ตลูก!
ผู้จัดการทีมสุดหล่อ
พักดื่มน้ำก่อนนะครับทุกคน
คุณณคุณ...
ตึก ๆ ๆ ๆ
เอ่อ... กติกาวอลเลย์บอลนี่
เขาเตะลูกกันได้ด้วยเหรอครับ?
แขกไม่ได้รับเชิญ
ปัง!
สามจิ๊กโก๋ผู้มาพร้อมความกร่าง...
และไหมพรมสีชมพู
วันนี้แก๊งเราจะใช้โรงยิมนี้
เป็นที่ซ้อมเต้นบีบอย ออกไปซะ!
ไม่มีทาง! นี่มันเวลาซ้อม
ของชมรมวอลเลย์บอลนะ!
การท้าแข่ง
งั้นมาแข่งกันดิวะ!
ดวลลูกเสิร์ฟแต้มเดียว!
ใครทำแต้มได้ก่อนยึดโรงยิมไปเลย!
กติกา
1 แต้ม · บอลตกฝั่งตรงข้าม
กรรมการคือโค้ชยอด
กีฬาก็เหมือนส้มตำ...
ถ้าไม่ใส่ปลาร้าก็ไม่นัว!
ปรี๊ดดดดด!
ลูกตบที่พลาดเป้า
ดูไว้ซะ
ยัยบ๊อง...
ป้าบ!
ลูกตบที่ยิ่งใหญ่ กลายเป็นการส่งบอลด้วยหน้าผาก
พิ้งกี้! ระวังครับ!
เอซโดยไม่ตั้งใจ
กรี๊ดดดดด!
อย่าโดนหน้าฉันนะ!
ปังงงง!!
มหัศจรรย์! มุมตกกระทบ 90 องศา!
ความเร็ว 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง!
ตุ้บ!
ชัยชนะแบบฟลุก ๆ
จ๊ากกก!
แมลงสาบ!!
เผ่นแน่บ!
เย้! เราชนะแล้ว!
ข้าวปุ้น: “ชนะอะไรเหรอ...”
สมกับเป็นทีมของผมจริง ๆ ครับ
เก่งมากเลย
นี่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของทีมวอลเลย์บอลที่วายป่วงที่สุดในประเทศ!